Samuel Beckett: I Paemërtueshmi

Për fat t’keq kam frikë (si përherë), për t’vazhduar. Duke vazhduar nënkuptoj shkuarjen nga këtu, nënkuptoj gjetjen time, humbjen, zhdukjen dhe rifillimin tim (i huaj s’pari, më pas, pak nga pak i njejtë si çdoherë), në një vend tjetër për t’cilin duhet të them se përherë aty isha, për t’cilin nuk duhet t’dijë asgjë, (i paaftë për të parë, lëvizur, menduar e folur), por për t’clin pak nga pak – përkundër këtyre të metave – duhet të fillojë të dijë diçka: mjaftueshëm sa për tu kthyer si përherë i njëjti vend. I njëjti i cili siç duket bëri për mua, e nuk më dëshiroj mua. Për t’cilin dëshiroj e s’dëshiroj, (bëje zgjedhjen), i cili do t’më vjell jashtë a do t’më gëlltisë brenda, (këtë kurrë s’do ta dijë), i cili është thjeshtë ndoshta, brenda kafkës sime t’largët, t’cilen dikur e humba. Tash jam ndrequr, i humbur për imtësira, (ose tendosem ndaj mureve me kokën time, me duart, këmbët dhe shpinën time). Dhe kurrë më s’murmurisë tregimet e mia të vjetra, (tregimin tim), sikur t’ishte hera e parë.

Samuel Beckett: I Paemërtueshmi. Fq. 12-13.

Alibi për ikjen, zhdukjen, kthimin, e këto…

V.M.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s