Aimé Césaire: Les Armes Miraculeuses

1d-aime_cesaire
Ishte një natë nëntori…
E përnjëherë ulurimat e ndriçuan heshtjen,
U hodhëm në këmbë, ne, skllavët; ne, plehu;
ne, kafshët e durueshme.
Vraponim si të tërbuar; të shtënat shpërthyen…
Ne goditnim. Djersa dhe gjaku na freskonin. Ne
goditnim midis britmave e britmat beheshin më të egra.
Dhe një ulurimë e madhe u dëgjua kah lindja,
digjeshin ndërtesat ndihmëse, e zjarri na I përkëdhelte faqet.
Atëherë e sulmuam shtëpinë e zoterisë.
Shtinim nga dritaret.
I thyem dyert.
Dhoma e zotërisë ishte e hapur krah më krah.
Dhoma e zotërisë ishte e ndriçuar shkëlqyeshëm, e
zotëria ishte aty shumë I qetë…e tanët u ndalën…
ai ishte zotëria… Hyra. Ti qenke më tha, shume i
qetë… Unë isha, vetë unë isha, I thash, skllavi I mirë,
skllavi besnik, skllavi skllavëror, dhe përnjëherë
sytë e tij u bënë dy bumballa të frikësuara ditëve me shi.
E godita, shpërtheu gjaku: ky është I vetmi paqëzim që më kujtohet sot.
 
Shkëputur nga: Franc Fanoni, “Të Mallkuarit e Botës”
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s