Slavoj Žižek: E djathta dhe e majta, rolet janë përmbysur për faj të dekadencës arrogante të së majtës

z

Cili është konkluzioni që mund të nxjerrim nga kjo situatë kaq absurde? Duhet të braktisim ëndrrën komuniste? Duhet t’i lëmë edhe një tjetër mundësi “fukujamizmit të së majtës”? Jo.

Si të zbulojmë politika në shkallë të gjerë, përballë çështjeve më të rëndësishme të botës së sotme, që nga ekologjia tek biogjenetika e deri tek kapitalizmi financiar? Eshtë e qartë se kemi nevojë të rigjejmë mekanizma të gjerë transnacionalë kontrolli, dhe mekanizma efikasë ndërhyrjeje, të kapërcejmë fiksimin e të majtës për vetëorganizimin lokal dhe marrëdhënien e drejtpërdrejtë me bazën, në drejtim të një organizimi më eficient dhe të gjerë, në nivel shtetëror dhe mbishtetëror.

Continue reading

Slavoj Žižek: Panama Papers dhe të vertetat e fshehta


E vetmja befasi e vërtetë e Panama Papers është që ajo nuk të befason aspak: A nuk kemi mësuar pikërisht atë që prisnim të mësonim? Megjithatë, është një gjë të dish gjërat në përgjithësi, dhe tjetër gjë të kesh para syve të dhëna të sakta.

Eshtë pak a shumë sikur ti e di që partneri yt seksual argëtohet lartë e poshtë: në nivel koncepti abstrakt e pranon, por kur merr dijeni për hollësitë, kur të krijohet një ide shumë e qartë e asaj që po ndodh, dhimbja të godet në mënyrë të padurueshme.

Praktikisht, me Panama Papers, kemi parasysh pamjet e ndyra të pornografisë financiare.

Continue reading

Pink Floyd: Sikur të ishe këtu


Pra, ti mendon se e dallon Parajsën nga Ferri,Dhe qiejt blu nga dhimbja?

A e di dallimin mes një shine çeliku dhe një fushe të blertë?

Po të një buzëqeshje nga një shtirje?

A mendon se mund t’a gjesh?

A nuk të shtynë ata që t’i shkëmbeje heronjtë me fantazma?

Hirin përvëlues me pemë? Ajrin e nxehtë me flladin?

Rehatinë e ftohtë me ndryshimin? Dhe a nuk e shkëmbeve

Një rol figuranti në luftë për t’u dukur i parë në kafaz?

Sa do doja, sa do doja të ishe këtu.

Ne ishim dy shpirtra të humbur që pluskonim në akuarium,

vit pas viti,

Që vraponim te i njëjti shesh i njohur – çfarë gjetëm?

Po ato frikëra të vjetra.

Sikur të ishe këtu!

Pink Floyd, “Wish you were here“.

Søren Kierkegaard: Ditari i joshësit

dali

Kordelia ime,

Kam një të fshehtë që më duhet të ta besoj, e besueshmja ime. Kujt duhet t’ia besoj? Jehonës? Do ta tradhëtonte. Yjeve? Janë shumë të ftohtë. Qenieve njerëzore? Nuk e kuptojnë. Vetëm ty kam guxim të ta besoj, sepse ti di si ta mbash. Është një grua, më e bukur se ëndërra e shpirtit tim, më e pastër se drita e Diellit, më e thellë se thellësitë e detit, më krenare se fluturimi i shqiponjës – është një grua – oh, ule paksa kokën tek veshi dhe degjoji fjalët e mia në mënyrë që kjo e fshehtë të të rrëmbejë në të. Këtë grua e dua më shumë se jetën time, atë jetë e kam; më shumë se çdo dëshirë, ajo është dëshira ime e vetme; më shumë se gjithë mendimet e mia, sepse ajo është mendimi im i vetëm; më ngrohtësisht se Dielli që dashuron lulet; më intimisht se mjerimi që dashuron intimitetin e mendjes së trazuar, më mallëngjyeshëm se rëra përvëluese e shkretëtirës që dashuron shiun. I kapem asaj më butësisht se shikimi që i bën nëna fëmijës së vet, më me besim se përgjërimi shpirtëror ndaj Zotit, më pandashëm se bima në rrënjën e vet. – Koka të rritet, bashkë me të rriten plot mendime; ajo fundoset poshtë mbi gjinjtë e tu; krahërori të ngritet për të të ardhur vetiu në ndihmë – Kordelia ime. Sa më ke kuptuar, më ke kuptuar me saktësi, me plot kuptimin e fjalës; asnjë çikë a grimë s’të ka shpëtuar! A duhet të sforcoj çdo nerv të veshëve dhe ta lejoj zërin tënd të më bindë për atë gjënë? A thua do të jem në gjendje të dyshoj? A do e mbash këtë të fshehtë? Guxoj të mbështetem në ty? Tregimet kryesisht janë thënë nga njerëz që prej krimeve të tmerrshme fusin njëri-tjetrin në heshtje të përbashkëta. Ty ta kam besuar të fshehtën e jetës sime, përmbajtjen e jetës sime – a keni ju diçka për të ma besuar e që është e rëndësishme, e bukur, aq e dëlirë sa forcat mbinatyrore do të viheshin në lëvizje po u tradhëtua?

Johani yt.

Shkëputur nga: Søren Kierkegaard, “The seducer’s diary”. Fq. 153-54.
Piktura: Salvador Dali, “Metamorphosis of narcissus”.

Mao! Mao!

jdd1janv12_Godard_La_ChinoiseComrade Zero

Recension i filmit “La Chinoise” të regjisorit Jean-Luc Godard

“Arti nuk është një pasqyrë përkundrejt realitetit, por një çekan që e formëson atë.” – Bertolt Breht

***

Fillimisht, kisha parë dy filma të Godardit më parë: “À bout de souffle” – 1960 (I pafrymë), i cili nuk më la kushedi çfarë përshtypjesh dhe “Le Petit Soldat” (Ushtari i ri) – po ashtu prodhim i 1960-s, i cili më la përshtypje. Kështu që s’isha i sigurt se çfarë të prisja nga “Kinezja” (“La Chinoise” – 1967), përpos një ideje të përgjithshme se kisha të bëja më njëfarëlloj filmi eksperimental rreth maoizmit. Vetë Godardi shihej si maoist dhe së bashku me Jean-Paul Sartre-in anonin kah “E Majta Proletare” (Gauche Prolétarienne– GP). Për më tepër, ky film pati një impakt të madh në maoizmin francez pas ngjarjeve të majit 1968. Është karakteristikë e ultramajtizmit, megjithatë, e në këtë është një dritë vezulluese mbi “Linjën e Masave” – “prej masave, për masat”.

Continue reading