Ramiz Kelmendi: Letra prej Ulqini

ulqini-ne-4k

Tridhjetëmijë «stranca» ka Ulqini, or Muho. Kanë ardhë pej gjithsekejt: pej Sarajevet, pej «Skopjet», pej Beligradi, pej «Gjakovicet»…

Gjashtëmbëdhjetë «pruga» plat e përplat vijnë në ditë në Ranë, para hotelit «Repuplikës».

Pa, pa. S’isht mahi.

Keni dhanë odat për «strancat»? Sa «pastela»? Të tana?! Pa, pa, s’ke ç’i ban. Ena na i këna lëshu të tana odat. Pesë-gjashtëqind dinerë për nji «pastelë» s’janë pak, or Muho, hê. Apa s’ish kështu?

Ç’i marrë ky popull!

Ke qenë sat n’pazar? A isht plat? Ene lirë, pa? Sa ka ba sat qilja e bastanit? E shalqini? A kishte tranguj? Se ma damate plat pazari, hê? Belda s’ish myllë ene…

Kishte mish ke Ficiqi?

Kisha me marrë paksa, pa i kam frigën rrugës. Plat «auto», gjithsekejt.

Pa, pa, s’isht mahi.

Ç’i marrë ky popull, o Muho…

S’jeni zotni?! E ça jeni? Shok?

Na falni, shok. «Strancat», këta tanët, të venit, lypin me u thanë veçse «gospodin», jo ndryshet.

Mos u çuditni, kështu e ka Ulqini: atij qi ka bishtin – ia këpusim, atij qi s’e ka – ia «zalepisim».

(Shkruar në vitet ’60, burimi: «Letra prej Ulqini», RILINDJA, 1990).

Marrë prej Letra prej Ulqini

Advertisements

Marin Sorescu: Pyetje

m-sorescu

Ç’është sot?
E hënë?
Po e hënë ishte
javën e kaluar.

E martë?
E martë vitin e kaluar ishte,
e martë që as topi se luan.

E mërkurë?
Me sa di një e mërkurë i binte,
shekulli i kaluar.

E enjte,
po Kartagjena
një të enjteje u plugua,
një të enjtjeje u dogj
Biblioteka e Aleksandrisë.
E pamundur qysh atëherë
të mos ketë kaluar asnjë ditë.

E premte? E shtunë?
Edhe tjetërherë kam dëgjuar
për këto ditë.
Mos më shuani me rrena!

Mos vallë e diel?
Koha para gjenezës
e mbaj mend mirë
e diel quhej.

O Zot, të gjitha ditët kanë qenë,
nuk ka mbetur asnjë ditë,
e re.

Valton Marku: Kisha e Arkanit

14355806_10210659266579503_7618689209863442720_n

Fillimi i luftës në Kosovë ndaloi përfundimin e një objekti në hapësirën e Universitetit të Prishtinës. Për dallim prej godinave universitare që kërcënoheshin me djegie e shkatërrim, ky nuk ishte i tillë. Nuk ishte as paramendim i idesë së universitetit e lerë më në shërbim të studentëve. Më 1992, në qendër të kampusit të Universitetit u vu gurthemeli i një objekti të ashtuquajtur “Kisha e Krishtit Shpëtimtar”. Objekti u paramendua si kishë ortodokse dhe gardian kishte kriminelin Željko Ražnatović – Arkan. Nëse i referohemi si kishë, atëherë ky objekt duhet të quhet Kisha e Arkanit. Hapësira e Universitetit të Prishtinës gëzon autonomi dhe duhet të shfrytëzohet nga studentët e profesorët. Mbetjet e fashizmit aty nuk kanë vend.

“Sot u përmbushën dëshirat, mendimet, ndjenjat dhe kujtesa e popullit tonë që prej betejës së Kosovës e deri më sot. Qyshkur në këtë qytet është rrënuar tempulli i Krishtit Shpëtimtar, ky popull ka pritur me durim 600 vjet për ndërtimin e kësaj kishe këtu në Prishtinë, në tokën e shenjtë të Kosovës dhe Metohisë, në zemrën e Serbisë, në kryeqendrën mbretërore serbe ”.

Continue reading

Marin Sorescu: Unë i papajtueshmi

bucharest

S’më merr malli të takohem me njeri,

As të këndoj,

As të bëj festa të bujshme.

S’organizoj përvjetorë as për dhjetëvjetorin,

E as për dymbëdhjetë vjetorin,

Dhe as në gjysmën e të njëzetës…

Nuk më lëvizin për 9 e gjysmë,

Për tetë, a për shtatë muaj,

Gjer në…

Nuk lëviz nga përsosmëria,

Që kur më del gjumi në mëngjes e gjer natën vonë.

(sepse kam të tjera shqetësime dhe probleme)

Continue reading

Dëshmitari i Jetës Sime: Letrat e Jean Paul-Sartre për Simone de Beauvoir

sartredebeauvoir

Si e marrosur pas letrave të dashurisë, sidomos atyre mes çifteve të mëdha intelektuale dhe krijuese në histori, siç ishin ato ndërmjet Frida Kahlo dhe Diego Rivera, Virginia Woolf dhe Vita Sackville-West, Georgia O’Keeffe dhe Alfred Stieglitz, Charles e Ray Eames dhe Henri Miller e Anaïs Nin, u bëra shend e verë kur hasa një perlë të filozofit, romancierit, aktivistit legjendar dhe ekzistencialistit francez Zhan Pol Sartrë (21 qershor 1905 – 15 prill 1980) dërguar shkrimtares së njohur, intelektuales dhe teoricienes franceze të feminizmit, Simonë dë Bovuar (9 janar 1908 – 14 prill 1986). Në këtë letër të bukur të pranverës së vitit 1929, gjetur në një përmbledhje po aq të bukur Dëshmitari i Jetës Sime: Letrat e Zhan Pol Sartrit për Simonë d ë Bovuar , 1926 – 1939 (Witness to My Life: The Letters of Jean-Paul Sartre to Simone De Beauvoir, 1926 – 1939) 24-vjeçari Zhan Pol i shkruan 21-vjeçares Simonë dë Bovuar, një mjeshtre e letrave të ndarjes, në agun e romancës së tyre, pak para se ai t’i propozonte për martesë, të cilën Simona nuk e pranoi; në vend të martesës, të dy ndoqën hullitë e një marrëdhënieje të hapur, e cila zgjati tërë jetën.

Continue reading