Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

26195501_10155176233025318_1375625296991715327_n

“U përdhunua gjersa jepte shpirt dhe ende asnjë s’u arrestua? Si ka mundësi, shef Uillobi?”

“Three Billboards Outside Ebbing, Missouri” është definitivisht një prej filmave më të mirë që i kam parë së voni. Rrallë ndodh që një film më përçu ngjarjen fiktive si të vërtetë. Ky ishte i tillë bashkë me lojën e aktorëve. Është film që detyrimisht të entuziazmon kur e di që secila skenë të garanton muhabet. E rekomandoj shumë, sidomos studiuesve të shkencave sociale.

Ngjarja fillon zakonshëm. Protesta e një nëne (Mildred Hayes) që shet pasuri për të mbajtur gjallë rastin e vajzës së saj që vdiq duke u përdhunuar. Nuk dihet përudhunuesi. Protesta nis përmes afisheve, në një hapësirë të harruar jashtë qytetit Ebing të Mizurit. Ajo vjen në formën e pyetjeve drejtuar shefit të policisë, shef Uillobit i cili vuan nga kanceri. Polic jashtëzakonisht i respektuar dhe i ndershëm. Kjo kundërvënie morale provokon shumë pyetje. Në film, kjo ndau të pasurit me policinë, punëtorët (lexo: të dhunuarit) me të dhunuarit. A ka policë të mirë në një sistem policor vrastar e racist? Filmi ndër tjera tenton t’i përgjigjet kësaj.

Përveç përdhunimit, filmi trajton fenomene tjera që prekin shoqërinë amerikane. Prej divorcit e dhunës në familje, deri te homofobia, racizmi, vetvrasjet, kanceri, përdorimi i drogave, lajmet e rreme e më radhë. Për më tepër, ky film është kritikë e drejtëpërdrejt e sistemit policor amerikan dhe sipërfaqëson racizmin e tyre. Mesazhi është i qartë, sa më shumë të mbetet një padrejtësi gjallë, aq më të mëdha janë gjasat për zgjidhje.

http://www.filma24.tv/three-billboards-outside-ebbing-missouri-2017/

Advertisements

Marin Sorescu: Pyetje

m-sorescu

Ç’është sot?
E hënë?
Po e hënë ishte
javën e kaluar.

E martë?
E martë vitin e kaluar ishte,
e martë që as topi se luan.

E mërkurë?
Me sa di një e mërkurë i binte,
shekulli i kaluar.

E enjte,
po Kartagjena
një të enjteje u plugua,
një të enjtjeje u dogj
Biblioteka e Aleksandrisë.
E pamundur qysh atëherë
të mos ketë kaluar asnjë ditë.

E premte? E shtunë?
Edhe tjetërherë kam dëgjuar
për këto ditë.
Mos më shuani me rrena!

Mos vallë e diel?
Koha para gjenezës
e mbaj mend mirë
e diel quhej.

O Zot, të gjitha ditët kanë qenë,
nuk ka mbetur asnjë ditë,
e re.

Dëshmitari i Jetës Sime: Letrat e Jean Paul-Sartre për Simone de Beauvoir

sartredebeauvoir

Si e marrosur pas letrave të dashurisë, sidomos atyre mes çifteve të mëdha intelektuale dhe krijuese në histori, siç ishin ato ndërmjet Frida Kahlo dhe Diego Rivera, Virginia Woolf dhe Vita Sackville-West, Georgia O’Keeffe dhe Alfred Stieglitz, Charles e Ray Eames dhe Henri Miller e Anaïs Nin, u bëra shend e verë kur hasa një perlë të filozofit, romancierit, aktivistit legjendar dhe ekzistencialistit francez Zhan Pol Sartrë (21 qershor 1905 – 15 prill 1980) dërguar shkrimtares së njohur, intelektuales dhe teoricienes franceze të feminizmit, Simonë dë Bovuar (9 janar 1908 – 14 prill 1986). Në këtë letër të bukur të pranverës së vitit 1929, gjetur në një përmbledhje po aq të bukur Dëshmitari i Jetës Sime: Letrat e Zhan Pol Sartrit për Simonë d ë Bovuar , 1926 – 1939 (Witness to My Life: The Letters of Jean-Paul Sartre to Simone De Beauvoir, 1926 – 1939) 24-vjeçari Zhan Pol i shkruan 21-vjeçares Simonë dë Bovuar, një mjeshtre e letrave të ndarjes, në agun e romancës së tyre, pak para se ai t’i propozonte për martesë, të cilën Simona nuk e pranoi; në vend të martesës, të dy ndoqën hullitë e një marrëdhënieje të hapur, e cila zgjati tërë jetën.

Continue reading

Paulo Freire: Pedagogjia e të shtypurve

Paulo Freire Pedagogy of the Oppressed

 

Paulo Freire është arsimtar dhe filozof edukimi brazilian i shekullit XX shumë pak i njohur në vendin tonë. I lindur në një familje të deklasuar të shtresës së mesme, përjetues dhe dëshmitar i varfërisë dhe margjinalizimit të të varfëve të panumërt të Brazilit, Freire ka hulumtuar teorikisht dhe eksperimentuar praktikisht në përvijimin e metodave kritike të arsimimit të të varfërve. I burgosur për idetë dhe veprimtarinë e tij emancipuese nga junta ushtarake braziliane më 1964, libri me të cilin bëri bujë, nga i cili është shkëputur pjesa e mëposhtme, ishte “Pedagogjia e të shtypurve” e botuar në fund të viteve 60’. Përmes konceptimit të arsimimit si proces bashkëmësimi midis pedagogut dhe studentit të ndërmjetësuar nga bota, pedagogjia kritike e Freire-s përbën një ngacmim të rëndësishëm teorik në kritikën e pedagogjisë autoritariste dhe tregtarizuese në Shqipëri.

***

Një analizë e kujdesshme e raportit pedagog-student në çdo nivel, brenda dhe jashtë shkollës, dëfton karakterin e saj themelisht tregimtar. Ky raport përfshin një subjekt tregimtar (pedagogun) dhe objekte të dëgjueshme dhe të duruara (studentët). Përmbajtjet, qofshin vlera ose dimensione empirike të realitetit, gjatë procesit të tregimit priren të bëhen të pajeta dhe të ngurta. Arsimimi po vuan nga sëmundja e tregimtarisë.

Continue reading

Pink Floyd: Sikur të ishe këtu


Pra, ti mendon se e dallon Parajsën nga Ferri,Dhe qiejt blu nga dhimbja?

A e di dallimin mes një shine çeliku dhe një fushe të blertë?

Po të një buzëqeshje nga një shtirje?

A mendon se mund t’a gjesh?

A nuk të shtynë ata që t’i shkëmbeje heronjtë me fantazma?

Hirin përvëlues me pemë? Ajrin e nxehtë me flladin?

Rehatinë e ftohtë me ndryshimin? Dhe a nuk e shkëmbeve

Një rol figuranti në luftë për t’u dukur i parë në kafaz?

Sa do doja, sa do doja të ishe këtu.

Ne ishim dy shpirtra të humbur që pluskonim në akuarium,

vit pas viti,

Që vraponim te i njëjti shesh i njohur – çfarë gjetëm?

Po ato frikëra të vjetra.

Sikur të ishe këtu!

Pink Floyd, “Wish you were here“.